Album Recensie Prince - Emancipation cd 2 (deel 2 van 3)

Album Recensie Prince - Emancipation cd 2 (deel 2 van 3)

 

 

 

 

13.Sex in the Summer (5:57)

Dit nummer had origineel conception als titel. Het intro laat het hartje van het toen nog ongeboren kindje van Prince en Mayte horen. Het is een mooi geluid, maar zo enorm triest dat dit kindje maar één week in leven is geweest.  De Drum rol is een sample van Funkadelics Good Old Music en past lekker in het nummer. Het geeft het nummer een lekkere zomerse en vrolijke sfeer. Verder neigt het nummer weer veel naar R&B. Iets wat de start van dit album toch overheerst. Het is vooral de positieve vibe die deze plaat toch prettig maakt.  Het tweede deel van de song wordt muzikaal gezien toch nog interessant omdat het R&B gevoel wat verdwijnt doordat er ineens een piano, gitaar en bas ten tonele verschijnen.      

14.One Kiss at a Time (4:41)

Een typische Prince ballad. Ik hoor geluiden die ik ook op de For You en Controversy albums hoorde (synths) en dat vind ik altijd mooi. Vocaal erg mooi, en muzikaal ook erg aantrekkelijk. Ondanks wederom een R&B invloed vind ik dit echt een prachtig nummer.  Vooral de break na “time would stop”…..  “and the sky would fall” heel subtiel gedaan. Ik voel wederom de liefde van Prince voor Mayte. 

15.Soul Sanctuary (4:41)

Een liefelijk nummer mede geschreven door Sandra st. Victor. Het nummer maakt me vooral relaxed maar doet me verder weinig. Behalve dat ik Prince hoor zingen “baby I love the taste of you”. Eindelijk weer eens een wat ondeugende tekst van de man. Of kwam deze van de co-schrijver?

16.Emale (3:38)

We zijn weer terug bij de R&B. Het is wederom gewoon een lekkere track, maar niet één die in mijn persoonlijke Prince top 100 terecht zou komen.

17.Curious Child (2:57)

Een mooi en ontroerend lief nummer over het kind van Prince en Mayte. Muzikaal mooi, rustig, en vol liefde. Vocalen vind ik echt prachtig. Absoluut een van de hoogtepunten op dit album. De wetenschap dat het kindje maar één week mocht leven maakt het ook wat wrang. Een dubbele lading op dit nummer.  

18.Dreamin' About U (3:52)

Het nummer loopt gladjes over in het volgende hoogtepunt van dit album. Weer een vocaal knap werkstuk van Prince.  Echter zingt hij alleen het refrein, de rest van het nummer wordt opgezegd / gefluisterd. De sax van Eric Leeds blaast er met zoveel schoonheid doorheen, dat maakt het nummer compleet. De subtiele geluiden van een triangel (?) en de mooie relaxte gitaar geven het nummer een prachtige sfeer. Klasse nummer.

19.Joint 2 Joint (7:52)

Een nummer met een hip hop / R&B touch. Het is door de hip hop invloed funky genoeg om het toch lekker te maken. Het sampletje “sex me” vind ik wat vervelend na 2 minuten. Het loopt door het hele nummer heen, dus daar zal ik door heen moeten. Wat wel verrassend is, is de gitaar, en dus de muzikale wending die er ineens inkomt na 2 minuten. Helaas is de rap van Ninety-9 totaal overbodig wat mijn betreft. Wat daarna volgt is een soort Tiroler dijengeklets wat ik ook niet helemaal kan plaatsen. Rond vijf en halve minuut komt de rauwe schreeuwerige Prince met gitaar weer langs. Helaas weer van korte duur.  De laatste traktatie is een heerlijke bas solo. Dit nummer vliegt werkelijk van links naar rechts. Er gebeurt nét iets te veel. Daarom heeft het twee gezichten voor mij.

20.The Holy River (6:55)

Een gang naar de kerk met Prince als priester. De tekst is erg bijbelgericht, maar ook gericht op de naastenliefde. Een mooie boodschap dus. Dit nummer werd ook als single uitgebracht, maar faalde jammerlijk.  Het hoogtepunt van het nummer, de gitaarsolo, werd van de single weg ge-edit, en dat maakt het een vrij vlak nummer. Compleet zoals hij op dit album staat is het een zeer aardig nummer. Een instrumentale versie (weliswaar later opgenomen) zou als b-kant voor Face down worden uitgebracht, helaas werd die single gecancelled, en dus ook de B-kant. Echter zag de instrumentale versie nog wel het levenslicht via een download van de (ik mis het nog steeds) fantastische NPGmusicclub.

 21.Let's Have a Baby (4:07)

Een ultieme liefdesverklaring aan Mayte, en de wens om een kind te krijgen. Als je dat kan verwoorden zoals Prince dat doet in dit nummer, ben je van grote klasse! Vocaal schiet Prince van erg laag naar erg hoog. Alles wordt uit de kast getrokken, en ik geniet met volle teugen. De man dit ooit “I wanna fuck the taste of of your mouth” zong (in Let’s pretend we’re married van 1999) komt op de proppen met dit nummer wat rechtstreeks je hart in boort.

22.Saviour (5:48)

Wederom een ballad, maar dan rock georiënteerd. Ingespeeld door de NPG van the Gold experience periode, en dat is merkbaar. Het heeft veel meer bite, energie en het klinkt gewoon erg ok! Mooie solos van Prince op gitaar. Tekstueel volgens mijn weer een enorme liefdesverklaring aan Mayte. Zonder haar stelde hij niks voor, waarom ziet hij dat nu pas? In de climax gaat Prince vocaal ook lekker los. Het wordt steeds schreeuweriger, een vocaal duel met de gitaar! Meer van dit soort nummers graag!

23.The Plan (1:47)

Een instrumentaal zweverig intermezzo. Dit nummer zou later in een langere versie terug keren op de Kamasutra experience (die bij de NPG uitgave van Crystal Ball zat toegevoegd) Het haalt het euforische gevoel van Saviour helaas wat weg. De overgang is te groot. Maar goed dat ze uiteindelijk hebben gekozen voor een ingekorte versie van dit nummer. De lange zou echt teveel van het goede geweest zijn (en dat scheelt maar zo’n 15 seconden)

24.Friend, Lover, Sister, Mother / Wife (7:37)

Weer een ballad, weer R&B, weer vol met liefde voor Mayte. Het is vooral het laatste wat het toch een erg mooi nummer maakt. Hoe zoet het ook is, de liefde maakte het wel dat Prince erg mooie teksten schreef. Ook vocaal bevalt dit nummer me weer erg goed. Het R&B tintje neem ik deze keer voor lief.

 

Ook schijfje twee barst weer van de R&B invloeden. Zelfde verhaal als met het eerste cdtje. En ook dit deel van het album is ondanks dat toch boeiend genoeg om 'm met interesse uit te luisteren. Prince was verliefd, en vrij. Wat een mooie en blije tijd moet dit in zijn leven geweest zijn. Het gladde van het R&B is ook erg goed te zien in het onderstaande promo filmpje (wat nooit is uitgebracht). Het glazuur springt bijna van je tanden als het het ziet. Prince die boyband achtige trekjes (lees moves) vertoont. Nu we helaas in de periode zijn aangekomen waarin we alles wat nieuw van de man is moeten koesteren, is dit gladde filmpje toch wel grappig om te zien. Wel tandenpoetsen na het kijken...

 

 

 

 

 



 



 

 



 

Album Recensie Prince - Emancipation cd 1 (deel 1 van 3)

Album Recensie Prince - Emancipation cd 1 (deel 1 van 3)

 

Aangezien dit een 3 dubbel cd is, heb ik besloten om het in 3 delen te bespreken.

Prince was vrij. Niet meer verbonden aan zijn Warner deal, en ging door het leven als een symbool. Nooit eerder heb ik de man zo open en menselijk gezien als in deze periode. Hij deed tv interviews bij veel Amerikaanse shows. (Oprah, Chris Rock) en verscheen zelfs bij de Muppets. Prince was in een zeer blije fase in zijn leven, dat was aan alles te zien en te merken. Mayte Garcia was zijn mooie vrouw geworden, en iedereen mocht het weten dat ze bij elkaar hoorden. Op dit album is zijn liefde voor haar dan ook enorm aanwezig. Wat Prince irriteerde bij Warner was onder andere het gelimiteerde gevoel aan wat hij kon en wilde releasen. Nu was hij echt vrij, en het allereerste resultaat is meteen een 3 dubbel cd! Mooi vond ik dat destijds. Prince vertelde dat alles wat hij kon spelen qua muziekstijlen, op dit album stond. Een gevarieerd geheel dus. De hoes en de titel spreken boekdelen, vrijheid. Dat moet worden gevierd! Chaos & disorder was zijn allerlaatste Warner release, en Prince kon los. Dus in hetzelde jaar nog “even” een drie dubbelaar, het moet gewoon kunnen.

Bij dit album was destijds een boekwerk los te koop via de NPG Music store, met daarin de teksten. Een boekje bij de cd release zou waarschijnlijk iets te dik geweest zijn. Nu een leuk collectors item.

1.Jam of the Year (6:09)

Een laid back R&B achtig nummer kondigt meteen aan wat we volgens Prince kunnen verwachten. This is the jam of the year. Dat belooft veel goeds. Rosie Gaines is de gast zangeres op dit nummer. Altijd fijn om haar stem op een Prince song te mogen verwelkomen. Ik vind het de beste zangeres die met Prince heeft gespeeld.  Het nummer an sich vind ik niet een heel bijzonder nummer (iets teveel R&B), maar het funky gitaartje wat later in het nummer zijn intrede doet maakt het toch een zeer aangename track, want dan is de Prince sound er volledig ingemixt. En van die sound kan ik altijd genieten.

2.Right Back Here in My Arms (4:43)

Dit nummer kende ik al als B-kant voor Betcha by Golly Wow. En eigenlijk vond ik ‘m meteen leuker dan de beoogde hitsingle. Een jaar eerder werd het nummer ook al eens gedraaid op een Amerikaans radiostation (uit Minneapolis)

Wederom een flinke scheut R&B invloed op dit nummer, maar Prince zijn zang doet dat redelijk vergeten. Hij zingt mooi, en rauw met zijn normale stem. Het verlangen naar die persoon wordt gepassioneerd overgebracht.

3.Somebody's Somebody (4:43)

Wederom een R&B getinte track. Toch spreekt het nummer me weer aan. Aansluitend op de voorgaande track gaat het nummer over eenzaamheid. De vocalen van Prince zijn wat mij betreft zo mooi, ook hier hoor ik het desperate. Op de single release van the Holy river stond een live studio mix van dit nummer. Persoonlijk vind ik die versie beter dan de versie op dit album. Dat komt vooral omdat er een heerlijke gitaar is toegevoegd op die versie. Iets wat bij een R&B nummer van Prince nog wel eens ontbreekt (uitzonderingen daar gelaten)De gitaar is op de album versie ook aanwezig, maar niet zo dominant.

4.Get Yo Groove On (6:31)

Dit nummer brengt wat leven in de brouwerij. Een zeer vrolijk nummer zorgt ervoor dat ik mijn benen niet stil kan houden. I get my groove on, dat is duidelijk. Het is geen hoogstaand nummer, en de productie klinkt wat plastisch, maar de sax op de achtergrond klinkt wel heel erg lekker oldschool Prince. Mooie herkenbare sound van Eric Leeds.  In het nummer zelfs speelt een soort verhaal af, wat wel grappig overkomt, maar wat mij betreft overbodig is. Die gesproken teksten hadden net zo goed weg gelaten kunnen worden

5.Courtin Time (2:46)

Het intro doet denken aan de tune voor the muppet show. Een jazzy nummer met weer een vrolijke touch. Prince neemt alle instrumenten voor zijn rekening op dit nummer, behalve de blazerssectie. Gewoon een leuk nummer, maar niks bijzonders.

6.Betcha by Golly Wow (3:31)

Prince die een nummer covert. Het gebeurde live wel eens, maar op een studio album was toch nieuw.  En dit nummer was niet de enige. Origineel van the Stylistics. Die is wel heel erg zoet. Deze van Prince laat het glazuur ook van de tanden springen, zeker het gesproken deel, en toch kan ik het goed horen. Het staat symbool voor de verliefdheid van Prince en Mayte. Daar draagt de clip ongetwijfeld aan bij. Mooi gezongen door Prince, dat maakt deze cover vooral acceptabel.

 

7.We Gets Up (4:18)

Eindelijk een wat minder gepolijst nummer. Dat werd wel tijd. Een iets storend begin maakt het meteen boeiend voor me. Een lekker funky gitaartje, en net zo funky blazers geven het nummer een lekkere sfeer. Wederom kan ik niet stil blijven zitten bij dit nummer. Het nummer eindigt echt heerlijk. Een funky gitaar rif spart met de drums tot de climax. Dat einde hoor ik graag, Funky as hell!

8.White Mansion (4:47)

Het intro doet me weer een R&B nummer vrezen, en in feite is dat ook het geval, echter zijn de vocalen van Prince interessant genoeg om niet af te dwalen. Het subtiele gitaarwerk dat is verwoven in de song (mooie sound) is een fijne aanvulling. De zus van Mayte mag hier de overspannen vrouw uitvoeren die af en toe te horen is. Weer is alles ingespeeld door Prince.  Het refrein nodigt uit tot meezingen, en mondt uit tot een oorwurm die nog lang na kruipt. Nog even credits voor het heerlijke basgeluid in het afsluitende deel.

9.Damned If I Do (5:21)

Prince lijkt op dit nummer net wat out of tune te zingen, wat natuurlijk niet het geval is. Het is een nummer wat wat meer gitaar bij zich draagt, en de blazers toch ook weer een grote rol krijgen.  Onder andere de recent overleden Brian Gallagher blaast een partij mee op dit nummer (als lid van de NPG hornz) Mayte heeft op dit nummer (de enige keer op dit album) een gastrolletje als Spaans sprekende dame. Dit gebeurt tijdens het Latijns Amerikaans klinkende einde. Ook hoor ik hier een sampletje uit the max (van het symbol album)  Dit nummer bevalt me zeer goed.  Het bevat veel lekkere muzikale ingrediënten en de Zuid Amerikaanse invloeden aan het einde zijn een mooie kers op de taart.

10.I Can't Make U Love Me (6:37)

De tweede cover op de plaat. Bonnie Rait zonghet origineel van dit mooie nummer.  George Michael nam het net voor Prince op tijdens zijn MTV unplugged sessie (en verscheen later op cd single op op de verzamelaar Ladies & Gentlemen). Zijn versie is wel zo bloedstollend mooi, dat deze uitvoering iets in het niet valt. Het is nog steeds mooi, maar Prince had pech dat George er rond dezelfde periode iets mooiers van maakte. Overigens vind ik beide versies wel mooier dan het origneel.  Ik hoor aan het eind nog een huilende dame, wat volgens mij afkomstig is van de Scandalous Sex suite cd. (dus Kim Basinger?)

11.Mr. Happy (4:46)

Een funky nummer met een sample van Ice Cube die het hele nummer is te horen. Het nummer heeft een hip hop feeling, en dat wordt onderstreept door de rap van Scrap D. Die hadden ze er voor mij uit mogen laten, maar het was 1996, dus rap was groot. Het verpest het nummer niet voor me, maar het voegt ook zeker niks toe.

12.In This Bed I Scream (5:40)

Een nummer met een verhaal. Het nummer is opgedragen aan Wendy, Lisa en Susannah. Hij stuurde de track naar de dames, met de vraag of ze er eventueel wat aan zouden aanpassen. Ze stuurden een aantal suggesties, maar hier heeft Prince nooit meer op gereageerd, of zelfs gebruikt. Het was bedoeld om de wat aangetaste banden weer wat te herstellen.  Uiteindelijk is dat wel goed gekomen, gezien het feit dat ze 10 jaar later samen op het podium stonden op de Brit awards.  Het nummer begint en eindigt met een heerlijke gitaar sound. Ik vind het één van de betere tracks van de eerste cd. Dat ruige wat in het einde van dit nummer zit had wel wat meer in de hele plaat mogen voorkomen wat mijn betreft.

De conclusie na het eerste schijfje is dat het geen slechte composities zijn, maar dat het voor mij pas gaat leven als Prince van het hoge R&B gehalte afstapt op deze plaat. Op schijf 1 is het grootste deel wel R&B en daardoor soms net iets te zwak voor Prince maatstaven. Neemt niet weg dat de composities sterk genoeg zijn om het toch interessant genoeg te maken.

 

 

Album recensie Prince - The Gold Experience (1995)

Album recensie Prince - The Gold Experience (1995)

 

 

 

Onderstaande recensie schreef ik in november 2015, dus nog bij leven van Prince. Het kan dus zijn dat ik een aantal zinnen heb geschreven als hij nog zou leven. Omdat het hier gaat om een stuk geschreven vanuit mijn beleving, zonder het extra sentiment van zijn tragische dood, heb ik het stuk zo gehouden, zoals hij oorspronkelijk is geschreven.

Het ware vage tijden, Prince wilde geen Prince meer zijn, maar veranderde zijn naam (niemand wist in wat). Echter werd de man ook enorm productief, en dat was dus smullen voor liefhebbers als ik. Dit album was dus in feite het debuut album van Prince als symbol. Niet slecht voor een "deabutant". De tour die volgde voor dit album was voor mij heerlijk. Heel veel gitaar werk, en lekker veel nieuw werk vooral. De mensen die kwamen voor Purple Rain kwamen bedrogen uit. (ik hoor ze nog zeiken in Den Bosch, ik kende geen een nummer... Pfff)

1.P Control (5:59)
Prince was dood als artiest, en voor degene die hier nog aan twijfelden, herhaalde Mayte de mededeling nog een keer: Prince est morte. Dat is dan duidelijk. Wat er volgt is een typisch Prince nummer . De titel zegt al genoeg, en het nummer is meteen raak! Een rappende Prince, met in het refrein een lekker hoog opstandige Prince. Normaal ben ik niet zo van de rap songs, maar als Prince het doet kan ik het goed aanhoren. Dit nummer overstijgt dat goed zelfs, ik vind het een enorm lekker nummer. Ladies. you are, was and always will be Pussy control

 2.NPG Operator (0:12)
De segues op de plaat zijn wel leuk, en maken er een soort van verhaal van, maar uiteindelijk worden ze vervelend. Nooit echt begrepen waarom dat in deze periode zo nodig moest.

3.Endorphinmachine (4:06)
Een nummer wat opgenomen werd voor Prince - Come (1994) maar het album niet haalde. Dat is jammer, want dat had de plaat zeker beter gemaakt. Gelukkig komt het hier dan toch nog goed. Het is een lekkere rocker (live nog rauwer) met een lekkere felle Prince (vocaal).
Dit nummer verveelt geen moment, en moet (bij voorkeur) op een zeer luid volume worden afgespeeld.

 4.Shhh (7:17)
Dit nummer kende ik van Tevin Campbell - I'm Ready (1993). Echter was datniet veel soeps in deze uitvoering. Gelukkig bracht Prince het zelf nog uit op dit album, Een heerlijke sexy ballad, met weer een tekst die niks te raden over laat. Hij speelt het anno nu nog steeds regelmatoig live, en dat is altijd genieten. Die solo's worden mooier, langer en heftiger. Inmiddels een klassieker in het Prince repertoire. Overigens is het drumwerk van Michael Bland op dit nummer ook erg de moeite waard

 5.We March (4:49)
Deze track heeft een typisch jarig 90 geluid. Dat is de reden dat ik dit nummer ook niet echt fantastisch vind. Zangeres, en dochter van Marvin Nona Gaye (ook te horen op het nummer Love sign) doet de backing vocals op dit nummer. De combinatie tussen deze 2 stemmen werkt wel mooi. Het nummer zelf vind ik teveel onder het niveau van Prince zijn kunnen duiken. Te makkelijk

6.NPG Operator (0:17)
...
7.The Most Beautiful Girl in the World (4:25)
Prince scoorde zijn 2e nummer 1 hit in Nederland met dit nummer. Toen dit werd uitgebracht was dat de 1e release buiten Warner om. Voor deze single werd erg veel promotie gedaan (grote posters e.d.) en dat had dus zijn effect. Van dit nummer zijn veel verschillende versies verschenen. Toen dit op single uitkwam zou het nummer niet op een album verschijnen werd gezegd. Later kwam Prince - The Beautiful Experience EP (1994) uit, en nog een jaar later dus ook te vinden op dit album. De versie op deze plaat vind ik wel de mooiste. Mooi die break halverwege, en het langere einde. De clip laat een Prince zien (met Slave op zijn wang) die lijkt alsof ie heel erg ziek is (vind ik) erg dun, en hij ziet er slecht uit. De song was in ieder geval voer voor vooral Sky Radio, en Prince had weer een groot publiek voor zich gewonnen.

 8.Dolphin (4:59)
Na het succes van voorgaand nummer had Prince er slim aangedaan dit nummer op single uit te brengen. Er was een videoclip van die met zeer grote regelmaat op de Nederlandse tv werd uitgezonden. Ik was destijds werkzaam bij een cd winkel, en heb echt enorm veel vraag naar de single gehad. Echter was die er dus niet. Deze cd was ook nog niet uit (kwam pas 1 jaar later). Beetje krom dus, promotie clip, maar geen fysieke release. Een gemiste kans. Een collega van me was een groot (hard) rock liefhebber en vond Prince maar niks. Maar toen hij dit nummer hoorde kwam hij me speciaal vertellen dat hij de solo in dit nummer echt weergaloos vond. Dat was voor mij echt een mooi moment! En hij had gelijk. Dit nummer klopt aan alle kanten, en die solo IS weergaloos. Muzikaal en vocaal gezien bevalt dit nummer me enorm. Absoluut één van de Prince top 10 tracks voor mij. De teskst is naar mijn idee een sneer naar Warner. to your ways I will not dance

 9.NPG Operator (0:19)
....
10.Now (4:30)
but that was then, this is...NOW Prince wil benadrukken dat er een nieuwe periode is aangebroken.
Ook dit nummer was al bekend via bootlegs, ruim voordat hij uiteindelijk op dit album verscheen. Prince rapt weer, maar op een heerlijk felle manier. De song is enorm funky, probeer maar eens stil te zitten. Een soortgelijk nummer (days of wild) was ook bestemd voor dit album, maar haalde het uiteindelijk niet. Deze is terug te vinden op : Prince - Crystal Ball (1998) (in een live versie)

11.NPG Operator (0:31)
...
12.319 (3:05)
Ook al bekend via de bootlegs. Maar wat was het fijn om het nummer nu in goede kwaliteit te kunnen horen. Prince met kopstem bezoek een hotelkamer, 319. En daar wacht een lekker snoepje op hem, die allerlei truukjes kan met haar benen (Baby, how did you get your legs to do that?). Hij is de fotograaf, die zich probeert in te houden. Volgens Prince is het nummer geschreven met Elizabeth Berkley als inspiratie. Zij speelde in de film Showgirls (waar dit nummer ook in zit) waar ook wat Prince muziek in zit.
Het einde van het nummer doet vermoeden dat het niet alleen bij foto's maken is gebleven. Muzikaal lekker funky en rockend. Lekker

13.NPG Operator (0:09)
...
14.Shy (5:03)
Een lekker laidback nummer, met Prince op mooie lagen vocalen. Een lekker relaxte gitaartje. Geen hoogvlieger, maar gewoon een prettig nummer om te luisteren. Ik heb me wel altijd gestoord aan een geluid wat er te horen is in het nummer, net alsof het een heel slechte MP3 opname betreft. Kan niet precies uitleggen, maar het is een lelijk geluid.

15.Billy Jack Bitch (5:31)
Een sneer naar een columnist (Cheryl Johnson, of wel C.J. Bill Jack Bitch zoals je ergens in het nummer hoort) uit Minneapolis, die zich nogal vaak neagtief uitliet over Prince. En als Prince pissig is, schrijft ie de lekkerste songs, getuige ook weer dit nummer. Lenny Kravitz verzorgt de achtergrond vocalen, al wordt hij niet genoemd in de credits. Het nummer swingt als een achterlijke, en nodigt me meteen uit om lekker hard mee te zingen. Prince in vorm, de blazers zijn zo enorm funky aan het einde van het nummer, dit is sterren restaurant niveau!

 16.I Hate U (5:53)
Haat en liefde liggen zo dicht bij elkaar, en dat laat Prince in dit nummer goed horen. Hij is gekrenkt door een dame (vreemd gegaan), en ze moet boeten. Dat boeten, dat moet op een (uiteraard) sexuele manier. Prince zal haar eens leren...
Maar uiteindelijk kan hij er niet uitkomen, I hate you, Because I love you But I can't love u Because I hate u. Moeilijk dillema. Het levert wel een heerlijk nummer op met als climax een weergaloze solo op gitaar.

17.NPG Operator (0:44)
...

18.Gold (7:22)
De titel track is altijd één van mijn favoriete nummer geweest. Vocaal gezien vind ik het echt heel erg mooi. De melodie is ook pakkend, en muzikaal gezien erg radio vriendelijk. Toch deed de single helemaal niks. Voor mij onbegrijpelijk. De solo aan 't eind is waanzinnig, ik kan 'm niet vaak genoeg horen. Deze Prince hoor ik zo graag.

 Prince was in deze periode lekker rebels, en dat mondt vaak uit in heerlijke nummers. Dit album is er een voorbeeld van. Erg veel goede tracks, maken dit gewoon een erg goede plaat. De timing van de release was erg ongelukkig. Er zat meer dan één jaar tussen de hit most beautiful girl en Dolphin video clip release. Dat is weer typisch Prince. Hier had hij veel meer van kunnen verkopen dan nu het geval is. Voor mij als liefhebber boeit dat verder niet, dit album behoort tot zijn beste werk. Nog steeds.

RIP Prince 1958 - 2016

RIP Prince 1958 - 2016

1978

2016

21 april was de dag waarvan ik wist dat hij ooit zou komen, maar zeker niet zo snel als dat hij werkelijk kwam. Mijn telefoon ontploft rond 1900 uur in de avond. Ik zie flarden voorbij komen in de teksten als “als hij het echt is, sterkte”, “dit kan toch niet waar zijn” en “weer een icoon weg”. Zie ik dat nou goed? Wat is er aan de hand? Ik loop met mijn net 4 maanden oude zoontje in mijn armen en kan en wil niet zomaar die telefoon oppakken op dat moment, maar een verschrikkelijk gevoel bekruipt me. Het gaat toch niet over Prince? De flarden plus de combinatie met wat er met Prince verleden week is gebeurd zijn voor mij een optelsom. Ik leg mijn zoon even in de box en pak de telefoon, en check het eerste van de 35 binnengekomen berichten. Prince is overleden…

 

Ik kan werkelijk niet geloven wat ik daar lees… Wat een klote grap, nog een bericht bekijken; de manager van mijn bedrijf wenst me sterkte toe. Dit is toch niet echt? Ik pak de afstandsbediening van de tv en zet CNN aan, en daar wordt de nachtmerrie visuele werkelijkheid. Ik zie politewagens voor Paisley Park staan. Een dode man gevonden in Paisley Park staat er. Even is er nog hoop dat het niet om Prince gaat, maar 5 minuten later komt de treurige mededeling dat het toch echt zo is. Ik weet even niet meer waar ik het zoeken moet. Tijd om lang te rouwen is er niet, mijn zoontje moet in bad, en dan eten, dus ik zal mijn verstand bij elkaar moeten grijpen en even in de echte wereld moeten blijven. Mijn vrouw (ook Prince fan) komt naar beneden toe gerend nadat ik haar meedeel dat Prince dood is. Haar instinct staat meer op onze zoon gericht, en ze trekt me gelukkig mee in de realiteit dat onze zoon nu verzorgt moet worden. De rest komt later wel, we kunnen toch niks doen.

Ik ben al 32 jaar een groot liefhebber van de man, en ik kan mijn gedachten niet meer uitschakelen. We doen wat we moeten doen, maar mijn gemoedstoestand is redelijk gezakt naar een verdrietig niveau. Ik zit vol vragen.

Het begon in 1984 toen ik When doves cry op de televisie zag. Een zeer boeiend nummer met een tweeling dacht ik toen. Het greep me meteen. Ik was net bekomen wan de schok dat Doe Maar uitelkaar was gegaan, en had me gestort in de muziek van Golden Earring en Duran Duran. Ik ging naar volwassen muziek luisteren (dat is Doe Maar ook, maar destijds werd dat anders gezien) Prince zoog me naar een interesse voor muziek die ik nog niet kende. Toen Purple Rain op single verscheen wist ik het zeker, die plaat moet ik hebben. Ik vergeet nooit meer de eerste keer dat ik die plaat ging beluisteren, en Lets go crazy voor het eerst hoorde. Dat blies me totaal weg. Wat een plaat. Van mijn zuurverdiende centen heb ik het album gekocht. Deze uitgave zou mijn leven een richting geven waar ik enorm dankbaar voor ben. Ik heb mijn vrouw leren kennen door de muziek van de man. In 2015 is mijn zoontje geboren, indirect dus ook door de muziek van Prince in deze wereld gekomen, hoe belangrijk kan de muziek van één persoon worden?
Helaas heb ik de concerten van 87, 87 en 88 moeten missen (te jong, vakanties etc etc) maar in 1990 was het dan toch echt mijn beurt. Het verregende concert was mijn eerste, en ik vond het fantastisch. Dat was de eerste in een reeks van velen. Het duurde tot 11 juli 2010 dat ik mijn eerste aftershow mee maakte, maar dat was toch wel een heel bijzondere ervaring. Net als de soundcheck in november 2002, de paars belichte regen op Werchter in 2010 of de show in Paradiso van 2013. Alle concerten waren bijzonder, maar om de man zo dichtbij aan het werk te zien was toch wel het ultieme genot. Ik heb veel artiesten live gezien, en natuurlijk is er veel goed en vermakelijk om mee te maken, maar Prince steeg wat mij betreft boven iedereen uit. De energie, het plezier, het charisma, de humor, de intelligentie en het talent, Prince had dat allemaal, en deelde dat graag met ons.

Natuurlijk blijft zijn legacy iets wat hem in leven houdt, maar het allersterkste wat de man deed waren zijn performances, en dat is iets wat we dus nu moeten gaan missen. Mijn laatste show was in 2014 in de Ziggodome, dus dat gemis zal ik over een paar jaar gaan voelen. Het heeft wel eens eerder 7 jaar geduurd voor de man weer eens naar NL kwam, en dat trok ik slecht. Nu moet ik dat wel accepteren. Het is als een verslaving, dat moet gevoed worden. Nu moet ik het doen met beelden van shows. Echter is er legaal erg weinig op de markt gekomen, dus komt die voeding van illegale bronnen. Hopelijk is er iemand aangewezen die zijn erfenis goed en met respect kan behandelen zonder dollar tekens in de ogen te krijgen.

Nu is het de 3e dag na de tragische 21^e april en ik heb er met de dag meer moeite mee. Zijn muziek kon ik de 1^e 2 dagen niet goed horen. Nu draai ik Purple Rain als heler. Beelden kijken kan ik nog niet.  Het doet me teveel pijn. Ik had altijd het idee dat ze Prince op zijn 80^e van het podium af moesten slaan, en dat ik daar dan met mijn zoon getuige van zou zijn. Alles wees er ook op dat dat goed zou kunnen. Nu zijn er allerlei speculaties over zijn doodsoorzaak, de ene logischer dan de ander. Het heup en pijnstillers verhaal klinkt logisch. Dat houdt dus in dat de man zich eigenlijk doodgewerkt heeft. Dat past cru genoeg wel weer in het plaatje.

Ik zal de man en zijn optredens enorm missen. De tijd zal de wond vast helen, maar vergeten doe ik het niet. Ik prijs me wel rijk dat ik, samen met vele medefans, het geluk en de eer heb gehad om deze man live mee te mogen maken. Dit is er zo één die eens in de zoveel tijd opstaat. Zeldzaam, uniek en om te koesteren. Ik kan mijn zoon er later over vertellen, en hij zal het hopelijk mooi vinden om naar te luisteren. Maar de enige echte ervaring is er werkelijk bij zijn. En als je die ervaring hebt gehad ben je wat dat betreft een rijk mens.

The beautiful ones, you always seem to lose….

RIP Prince.

 

Album recensie David Bowie - Scary Monsters... and Super Creeps (1980)

Album recensie David Bowie - Scary Monsters... and Super Creeps (1980)

Dit is het album wat de scheidingslijn zou aangeven tussen de Bowie van de jaren 70 en de nieuwe wat commercIële Bowie. Hij lijkt ook afschied te nemen van die periode op de hoes. Alle hoezen vande Berlijn trilogie staan afgebeeld op de achterkant van de hoes, en ze lijken uitgewist te worden.

 

1.It's No Game, Pt. 1 (4:20)
Een nummer met 2 gezichten. Bowie die de Engelse vertaling zingt van wat de Japanse dame vertelt. Bowie zingt en schreeuwt de longen uit zijn lijf. Het is interessant, maar werkt ook enigszins verstorend. De melodie die door het achtergrondkoor wordt gezongen is echter heel erg mooi. Het gitaarspel van Fripp is nogal tegendraads in de song, iets wat de muziek van Bowie kenmerkt.  Alhoewel het dus een typische Bowie song is vind ik de start van deze plaat twijfelachtig. De Japanse dame vind ik de meest storende factor op dit nummer.  Gelukkig is Bowie haar ook zat, want hij sluit het nummer af met een mooie SHUT UP! (ik geef 'm gelijk...)

2.Up the Hill Backwards (3:15)
Het nummer maakt een soort van valse start, door warrig te beginnen, maar snel volgt een een lied wat goed te volgen is.  Het nummer klinkt wat musical achtig, en ik verbaas me erover dat het ooit op single is uitgebracht. Wederom niet echt een heel sterk nummer wat mij betreft.

3.Scary Monsters (And Super Creeps) (5:12)
Het titelnummer maakt helaas weer geen enorme indruk op me. Ook dit is een single geweest, en dat is een gewaagde keuze als je ’t mijn vraagt. Het is muzikaal gezien echt geen makkelijk nummer. Het enige wat mij nog aantrekt in dit nummer is de mooie zang van Bowie in een mooi Engels accent. Ik vind het geen prettig nummer om naar te luisteren, eerder irritant.


4.Ashes to Ashes (4:25)
Het prijsnummer van het album wat mij betreft. Waar de drie voorgangers nog tegendraads, warrig en vreemd klinken, zo toegankelijk en mooi melodieus is dit nummer.  De terugkeer van Major Tom brengt meteen een klassieker met zich mee.  Een van Bowie’s mooiste singles naar mijn idee.  Het was 1980, tijd van de New Wave golf, en dit nummer wijst de weg in die stroming. Mooie zwevende synths, en prachtig vocale begeleiding.  Het eerste numer op dit album wat me echt kan bekoren, maar het is dan ook meteen wel heel erg goed.
 (Tears for Fears heeft er  later nog een knappe cover van gemaakt op Saturnine Martial & Lunatic (1996)

5.Fashion (4:49)
Dit nummer heeft weer dat tegendraadse, maar is funky genoeg om het een lekker nummer te vinden. Het synth loopje wat het hele nummer te horen is, is fascinerend, en blijft de aandacht trekken. Fripp speelt zijn gitaar zoals ik het ondertussen gewend ben. Het lijkt of de man lekker alles buiten het boekje om doet, maar hier past het er op één of andere manier toch erg mooi in. Een vreemd, maar erg lekker nummer. Het sluit kant A toch nog waardig af na de valse start.

6.Teenage Wildlife (6:56)
Ik ben een groot liefhebber van Bowie’s stem, maar de vibratie die hij hier gebruikt vind ik lelijk. Het nummer doet muzikaal wat denken aan Heroes, maar dan veel minder indrukwekkend.  Het nummer duurt bijna 7 minuten, en ik vind het een hele trip om hier doorheen te komen.  Weer een nummer wat ik gewoon irritant vind om te luisteren.

7.Scream Like a Baby (3:35)
Dit nummer trekt gelukkig wel weer mijn aandacht. Ik vind het geen hoogstaand nummer, maar in vergelijking met wat ik gemiddeld heb gehoord klinkt dit acceptabel. Mooie vocalen van Bowie, en muzikaal ook interessant. Maar niet memorabel.

8.Kingdom Come (3:45)
Weer die vocalen met die wat overdreven trilling in zijn stem, maar deze trek ik wel., al blijf ik het wat lelijk vinden. Dit nummer haalt wel het niveau wat ik bij Bowie bedenk. Helaas bevat het album te weinig van dit soort songs om indruk te maken op me.

9.Because You're Young (4:54)
Het intro van dit nummer wekt meteen mijn interesse.  Ben erg benieuwd waar dit heen gaat. Het mondt uit in een toegankelijke song waarbij ik de stem van Bowie fantastisch vindt. Een beetje een lachwekkend synth geluid op de achtergrond maakt het nummer wat jolig, maar het kan. 

10.It's No Game, Pt. 2 (4:22)
Gelukkikg wordt de mooie melodie van de openingstrack nog eens gebrukkt voor een veel beter klinkende versie. De Japanse dame is verdwenen en Fripp zijn té aanwezige gitaar sound is ook weg gelaten. Zo blijft er een heel degelijk en mooi Bowie nummer over.

 Daarmee vind ik kant B een stuk boeiender dan kant A die wordt gered door Fashion en Ashes to Ashes. Het is duidelijk dat dit absoluut niet mijn favoriete Bowie album is. Dat is het al die jaren nooit geweest, en dat gaat het ook niet worden. De start met 3 nummers die mijn aandacht niet kunnen vasthouden is funest voor de rest van de plaat. Zelfs de prachtsong Ashes to Ashes kan dat niet meer redden. Dat de plaat een commerciële kant van Bowie inleidde is de algemene mening, maar ik vind dit echt geen commercieel klinkende plaat. Natuurlijk is Ashes to Ashes enorm toegankelijk, maar de rest van de plaat is niet zo makkelijk. Ik deel die mening dus echt niet.
Een krappe voldoende, meer kan ik er niet aan toekennen.

Album Recensie Prince - Come (1994)

Album Recensie Prince - Come (1994)

Het album waar Prince afscheid van Prince nam. De hoes lijkt een rouwkaart, waar de dood van Prince wordt aangekondigd. Het album stamt uit de tijd dat Prince ruzie had met Warner, maar net daarvoor met zijn volle verstand een dikke miljoenen deal had gesloten om 7 albums te releasen. Om zijn contract toch te dienen bracht hij materiaal uit wat al beschikbaar was via Warner. Op dit album staan een aantal tracks die al eerder zijn opgenomen, en dus ouder kunnen worden genoemd. Maar Letitgo was wel nieuw bijvoorbeeld. Het was wel een zeer interessante periode, want hij was erg productief, en door zijn issues met Warner kwam er veel uit! The most beautiful girl in the world was net zijn 2e nummr 1 hit geweest, en Prince was weer bekend bij het grote nieuwe publiek. Echter wilde hij uiteindelijk deze track niet op het album hebben. Iets wat Warner wel wilde. Maar ook hier geldt weer: Prince's wil is wet. Althans, niet helemaal, want het liefst had hij een paar weken na Come Prince - The Gold Experience (1995) uitgebracht. Daar stak Warner wel een stokje voor.

1.Come (11:13)
Dit nummer was al bekend, in een totaal andere muzikale versie. Die eerdere versie heeft een dreigende basloop, en is minder R&B getint. Ik prefereer die versie persoonlijk. Mede door het feit dat ik niet veel met R&B heb. Ondanks dat vind ik de vocalen op deze track wel heel erg mooi. Prince zingt goed, en aan het eind erg hoog. Het nummer duurt naar mijn smaak wel net iets te lang. De tekst en titel laten niks te fantaseren over. Het is duidelijk wat Prince wil, je een muzikaal orgasme geven. De opwarmer is bij mij helaas niet helemaal gelukt.

2.Space (4:28)
Weer een R&B getinte track. Ik ben er niet kapot van. De Universal Love Remix die later zou verschijnen op de cd single vind ik funkier, en lekkerder.(maar nog steeds té veel R&B) De zang is wat opgewekter, de bas is opzwepender. Van deze album versie vind ik het een te tam nummer, en ik ben nog steeds niet echt enthousiast.

3.Loose! (3:26)
Op de LP is dit de 3 track. (op de cd is deze gewisseld met Pheremone) (ik heb de promo lp)
Ik wordt wakker! Prince schreeuwt, en dat heeft altijd mijn interesse. Een dance beat opent de muziek. Ik ben geen kenner, maar dit is de wat hardere house muziek? Mooie gecombineerd met een paar weergaloze solos op gitaar! De agressieve Prince is er. Ik hou ervan! Lekker nummer!

3.Pheromone (5:08)
Ik word helaas niet op mijn wenken bediend. De indringende drum is interessant, maar ik vind dat het nummer maar doorsleept, en niet op gang komt. De kopstem doet het ook niet echt voor me.

5.Papa (2:48)
Net als in de film Purple Rain is ouderlijk geweld het thema van deze track. Van die film werd gezegd dat niet alles biografisch was, maar als ik de tekst van deze song hoor, had papa Nelson misschien toch losse handjes? Het is maar gissen, maar ik vind het bijna geen toeval meer. De opbouw van het nummer bevalt me. Prince vertelt met zijn praat stem, en zingt het refrein. Ouders krijgen ook nog een tip: [i]don't abuse children - or else they turn out like me[/i]. Staat genoteerd.

6.Race (4:28)
Een funky track waarop Prince rapt, in de stijl van Sexy MF. Het nummer swingt, heeft een lekkere bas, maar grijpt me toch niet helemaal bij de keel. Ik kan er geen vinger op leggen waarom dat is. Ik vind 'm net te glad misschien.

7.Dark (6:10)
Een ballad, weliswaar in Prince stijl, maar ook dit nummer vind ik op één of andere manier te gepolijst.

8.Solo (3:48)
Een vocaal hoogtepunt van Prince. In de stijl zoals hij het destijds al eens deed op de b-kant van Purple Rain, God. Ik vind het een erg indrukkwekkend nummer. Ogen dicht, en genieten van de prachtige stem van Prince. Met dit nummer laat hij horen wat hij allemaal kan. En live is dat niet anders. Het zal voor velen een skip moment zijn, voor mij is dit echt wonderschoon

9.Letitgo (5:32)
De 1e single van de plaat. Ook deze is erg R&B getint, iets wat in die periode hot was, en wellicht dacht Prince daarmee te scoren. Het nummer is aanstekelijk, en ligt goed in het gehoor, maar ook hier wordt ik niet warm van. Ten tijde van the gold experience tour werd het nummer ook live gebracht. Dat maakte zeker geen indruk.

10.Orgasm (1:39)
Het beoogde orgamse wordt door de dame (Vanity in dit geval) wel bereikt, maar mijn muzikale orgasme blijft uit. We horen Vanity kreunen naar een hoogtepunt. Haar geluid is afkomstig van het nooit officieel (maar overal circulerende) uitgebrachte nummer Vibrator. Terwijl zij al in "den Here" was, had Prince blijkbaar de rechten om haar gekreun alsnog op een plaat te zetten. Ach we hadden het al gehoord op Lady Cab driver, en zo schokkend is het allemaal niet. Op de achtergrond hoor ik de solo die ik ook hoor op Prince - Controversy (1981) tussen de nummers Private joy en Ronnie, Talk to Russia. Is dat dan een symbolisch afscheid van de oude Prince? Een afscheid met een climax, dat wel..

Dit album heeft teveel R&B invloeden voor mij persoonlijk. Nummers als Endorphinmachine en Interactive haalden het album niet, wat het gitaar gehalte dus met 2 songs naar beneden haalt. Met Papa, Loose en Solo heeft het album 3 topnummers voor me, en de rest is acceptabel, maar niet steengoed.Gelukkig kwam in dat jaar ook Prince - The Black Album (1994) uiteindelijk officieel op cd uit, dus het was toch nog een mooi Prince jaar!

Album recensie Duran Duran - Seven and the Ragged Tiger (1983)

Album recensie Duran Duran - Seven and the Ragged Tiger (1983)

 

 

Opgenomen in Montserrat in de Air studio van wijlen George Martin.

Dit is het album waar ik de band mee leerde kennen. Mijn muzikale wereld werd na Doe Maar iets verbreed met o.a. Bowie en dus ook Duran Duran. New moon on monday greep me meteen vast, en liet niet meer los. De hoes van dit album maakte ook indruk op me. 5 van die mooi gekleede mannen en in de titel een tijger, en op hoes een oog van een tijger in een mooi logo. jammer dat die tijger niet op de hoes terecht is gekomen. Mijn liefde voor de band is hier ontstaan, en nooit meer weg gegaan.

Het was overigens de laatste studioplaat die ze in deze samenstelling zouden opnemen tot aan Astronaut.

 

The Reflex (5:28)

De grote dikke hit in Nederland. De versie die op het album staat is een wat tegenvallende versie t.o.v. de single die bij iedereen bekend is. Het is kaler, minder flitsend en veel minder spectaculair. Het was de derde single van het album, vandaar dat de plaat dus deze versie bevat, en niet de veel succesvollere Nile Rodgers versie. Het was de eerste samenwerking tussen de band en hem, en er zouden nog vele (succesvolle) volgen. Zijn kijk op dit nummer gaven de song de flair en de energie die het nodig had om het de grootste Duran Duran wereldwijde hit tot dan van te maken. Knap dat hij er dus wel wat inzag, en iets bruisends van kon maken. De versie op dit album luister ik bijna nooit meer, simpelweg omdat ie zo bleekjes is. De b-kant van de single bevat een cover van http://www.musicmeter.nl/artist/12793 (Come up and see me) make me smile. Deze is opgenomen in 1982 en inmiddels in een complete versie te vinden op http://www.musicmeter.nl/album/187628. Deze versie rockt de pan uit, en vind ik vele malen beter dan het wat statische origineel. In deze versie werd hij in 2005 tijdens de Astronaut tournee ook weer gespeeld. Dat was genieten.

De dance version (12 inch) is werkelijk fantastisch, en draai ik nog regelmatig.

Ik denk dat als die versie op dit album had gestaan, het zeker hoger werd gewaardeerd dan nu.

 

2.New Moon on Monday (4:14)

Met dit nummer stapte ik in de wereld van Duran Duran. Ik was 10 jaar jong, en had net Bowie ontdekt (Let's dance) en dacht dat ik met een nieuw nummer van Bowie te maken had. LeBon zingt wat laag in het begin, en waarschijnlijk heb ik daar de link gelegd. Al snel kwam ik er achter dat het dus Duran Duran was. Ik was heel erg onder de indruk van dit nummer. Vooral het mooie melodieuze refrein, en de betoverende synths. Nu, anno 2016 hoor ik het nummer nog net zo graag als 33 jaar geleden. Dit nummer zou het begin zijn van een Duran Duran verslaving die tot op vandaag duurt, en waarschijnlijk ook niet over zal gaan. Het nummer is qua single wat in de vergetelheid geraakt, en dat is jammer, want ik vind het een zeer sterk nummer, en de clip die erbij zit evenzo. De klasse van LeBon als songschrijver is goed te horen op dit nummer. De dance mix van het nummer is absoluut ook het beluisteren waard. Het nummer wordt overigens tijdens de recente Paper Gods tournee weer regelmatig gespeeld.

3.(I'm Looking for) Cracks in the Pavement (3:39)

Een beetje een vreemde eend in de bijt. Simon zingt wat teveel met een overslaande stem, en het lijkt net tegen het randje aan te zitten. Het refrein heeft dit overigens niet. Ook de solo vind ik wat raar, en bijna vals. Op de single van the Wild Boys is een live versie van dit nummer te vinden die ik een stuk sterker vind. Een van de weinige skip nummers van de band.

 

4.I Take the Dice (3:15)

Wederom een song met een ijzersterk refrein. Een lekker up-tempo nummer waar zelfs castagnettes in te horen zijn. Het past er mooi in. De vocalen bevallen me erg goed op dit nummer. Lekker hard meezingen is bijna onvermijdelijk. Verveelt ook niet na al die jaren.

 

5.Of Crime and Passion (3:50)

Het intro wat met een kloppend hart en synth oploopt naar een climax is spannend. Dit nummer is er een voor Andy Taylor. Hij mag zich enigszins uitleven op zijn gitaar. Andy wilde graag wat meer rocken in de band (eéén van de redenen van zijn vertrek) en het is dan ook jammer dat ze dit nummer niet uit de kast getrokken hebben tijdens de Astronaut tournee toen Andy weer van de partij was. Wederom geniet ik enorm van Simon's vocalen. Die lage stem, en die mooie uithalen, die snik in de stem, het raakt me. Ook dit nummer blijft een favoriet in het grote Duran Duran genre bij mij.

 

6.Union of the Snake (4:20)

De eerste single van de dit album. Ik leerde het kennen toen the Reflex een hit was, en mede door de clip was ik zeer onder de indruk van deze song. Inmiddels is dat wel anders, en vind ik het een vervelend nummer. De 12 inch versie kan ik nog wel horen, en live zoals bijvoorbeeld op Arena is ook nog goed te versmaden. Zeker omdat het gitaar werk van Andy dan wat meer naar voren komt. De single van dit nummer bracht overigens een fantastische B-kant met zich mee: Secret October, helaas niet te vinden op de originele release van deze plaat. Die had zeker niet misstaan op dit album.
 

 

7.Shadows on Your Side (4:03)

Eén van mijn absolute favorieten van dit album, en van de band zelf. Weer een fantastisch refrein, en zeer mooi baswerk van John Taylor. Dit laatste is ook de reden dat dit nummer tot 2011 nooit live werd gespeeld. Taylor kon het live blijkbaar niet voor elkaar krijgen. Gelukkig is dat alsnog gelukt.

Het nummer schijnt te gaan aan de donkere kanten van het beroemd zijn. De band had al veel succes gehad, en alle schaduw kanten van succes die daar bij komen kijken gingen hun tol eisen, zoals het drugs gebruik van Andy en John Taylor. Het levert wel een erg mooi nummer op.

Toen All you need is now uitkwam moest ik bij Being Followed denken aan dit nummer. Het refrein heeft blijkbaar een overeenkomst voor me. Het einde van dit nummer heb ik ook altijd zeer interessant gevonden. Als klein ventje vond ik het erg spannend.

 

8.Tiger Tiger (3:20)

Even een podium voor Nick Rhodes in dit nummer. Het zou later de inleiding worden voor de tournee die zou volgen, Het is een laid back instrumentaal nummer met (ik denk) Alex Sadkin op klarinet. Het nummer werd tot mijn grote vreugde tijdens de Astronaut tournee in 2005 live gespeeld. Dat was toch een kippenvel momentje. Ian little maakte er een remix van die op de New moon on monday single verscheen als b-kant. Het wijkt niet heel veel af van deze versie, en het intro van de album versie is weer mooier dan de remix.

9.The Seventh Stranger (5:23)

Een ballad als aflsuiter. Origineel zou het nummer Seven and the Ragged Tiger gaan heten, maar werd dus later the seventh stranger. Ik heb er lang over gedaan om dit nummer op waarde te schatten. De live versie op Arena vind ik ook mooier. Deze is net iets te strak en te mooi gemaakt. De compositie van het nummer is wel een hele sterke qua melodie tekst.

 

Na deze plaat ging ik hun eerdere werk ook ontdekken, en dat waren duidelijk geen vervelende platen om met terugwerkende kracht te beluisteren. Natuurlijk is het voor mijn ook nostalgie, want dit is mijn eerste Duran Duran plaat geweest, maar ik vind dat deze plaat vaak ten onrechte wat wordt afgekraakt. De niet singles songs als I take the dice, Of Crime and passion en Shadows on your side zijn zeer goede songs, en behoren wat mij betreft tot het beste wat de mannen hebben gemaakt (met nog veel andere nummers van andere albums natuurlijk) De tamme versie van the Reflex zorgt helaas wel voor een valse start, en ik denk dat dat veel invloed heeft op het luistergenot sommigen.  Voor mij persoonlijk een zeer sterke derde plaat.

 

Hieronder zijn de 3 eerder benoemde b kanten te vinden: